Dziecko z miasta przeszlosci by WILLIAMS TAD

Author:WILLIAMS TAD [WILLIAMS TAD]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-03-21T22:11:59+00:00

9) Wyzwanie

Ach, na Allacha miłosiernego, nigdy jeszcze dźwięk mego własnego głosu nie wydawał mi się tak nie-znośny jak w dziewięć nocy później. Ibn Fahad po-wiedziałby, że wszyscy mieli już dość słuchania mnie – nieprawdaż, drogi przyjacielu? Ale ja na-prawdę byłem już tym udręczony, zmęczony cało-nocnym mówieniem, łamaniem sobie głowy nad wymyślnymi opowieściami, znużony słuchaniem ochrypłych głosów Walida, Ibn Fahada i Jelonka, głosem Ibrahima, który przemawiał jak ktoś, kto czuje się bezużyteczny, i kto radował się dotąd swą pracą, teraz zaś nie może już jej wykonywać. Jedyną od-mianą była Sossi, która od czasu do czasu podejmowała miękkim głosem opowiadania, Kurken zaś tłumaczył je na nieporadny arabski (choć z pomocą Walida uczył się pilnie naszego języka i całe noce przysłuchiwał się naszym baśniom, zdawał się jednak zupełnie pozbawiony twórczej wyobraźni). Ale wkrótce nawet te obce baśnie nam spowszedniały. Miałem już dość tych wilgotnych, szarych i przygnębiających gór, nieba, które za dnia skąpiło nam światła, a nocą nie szczędziło lęków. Chętnie jednak pomęczyłbym się nawet cały rok w tej monotonii i szarości, gdyby tylko ktoś uwolnił nas od śledzącego nas stale cienia. Wisiało nad nami pytanie, jak długo jeszcze będziemy w stanie iść, kiedy zawiodą nas nasze słabnące głosy i opuści odwaga lub kiedy skończą się nam baśnie, których znaliśmy coraz mniej.Wędrowaliśmy za dnia niczym lunatycy, uwięzie-ni w krainie koszmarów; aż dziw, że nikt, śladem dwóch nieszczęsnych oszczepników, nie stoczył się do wąwozu lub nie spadł z jakiejś skały. Pamiętam, że ze zmęczenia ledwie powłóczyłem nogami i nie-wiele mnie obchodziło, gdzie idziemy. Myślę, iż w tych trudnych chwilach to sam Allach prowadził mnie poprzez te bezludne bezdroża, zachowując dla jakichś innych celów – jakkolwiek Ibn Fahad powiedziałby na pewno, że mędrcy na próżno łamaliby sobie nad tym głowy.

Teraz już wszyscy z nas wiedzieli, że podąża za nami ów cień, że czai się on w pobliżu ogniska każdej nocy, słuchając i czekając. Szczególnie peszyło to Jelonka, któremu podczas opowiadania wyraźnie drżał głos. Nawet jego wesołe opowiadania pełne były okropności, aż do chwili gdy któryś z nas nie podjął opowieści, wprowadzając lepszy nastrój.

Abdallah stawał się coraz bardziej obojętny i zimny, niczym krzepnący tłuszcz. Ani jego cynizm, ani jego wyrachowanie nie sprawiały większego wrażenia na istocie, która podążała za nami, jego zaś szyderstwa nie mogły zmusić jej do zaprzestania pościgu. Nie uczestniczył on w opowiadaniu baśni, siedział milczący i szedł zawsze z dala od innych. Mimo zagrażającego nam wszystkim wielkiego nie-bezpieczeństwa, jak tylko się dało unikał on naszego towarzystwa, choć zauważyłem, iż kiedy Jelonek podejmował wątek jakiejś opowieści, Abdallah słuchał uważnie, przyglądając się chłopcu. Lecz ostatecznie niewiele sobie robił z tego, co dla nas wszystkich było sprawą życia i śmierci, nie racząc nawet pomóc wlokącemu się za innymi Ibrahimowi.

Dziesiątej nocy, licząc od śmierci Nizama i Ha-meda, zaczęło nam brakować wątków opowiadania. Byliśmy udręczeni ciągłym niepokojem i sami wyglądaliśmy już jak cienie.

Koło północy, w najciemniejszej godzinie nocy, Walid al-Salameh ciągnął opowieść o jakimś mało znaczącym spisku, który uknuto dawnymi czasy na dworze cesarza Dariusza, władcy perskiego. Ibn Fa-had nachylił się ku mnie i zniżył głos tak, by nikt nie mógł go usłyszeć.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.